Nederlandse tekst hieronder.
Dove sta memoria | Kjer je spomin – Introduction to the project
How do beauty and antrocities in the landscape relate to eachother?
Introduction
This project began with a moment of inconvenient wonder. While working on his photographs of bunkers in the Kennemerduinen (Netherlands), Wielaard made pictures of a site where executions had taken place during the Second World War. He felt uncomfortable doing so, questioning whether such an act was appropriate. Amidst this uncertainty, people were jogging and engaging in leisure activities behind him; the land, the dunes were beautiful. Gazing at this landscape, memories of the events embedded within it rose to the surface. A landscape that bears witness. How can these coexist, beautiful nature and a horrific history?
An uneasy juxtaposition.
This was combined with the shadowy bunker photos to create an uncanny atmosphere. To what extent does the landscape bear history? How have events shaped the land? Can the land remember? Is the land indifferent towards us?
There are physical traces, but are there also spiritual traces? They are elusive…
It marked the beginning of an ongoing project exploring landscape, history, and memory, which originated in the Kennemer Dunes of Holland. The project expanded following accidental discoveries of First World War remnants in the Dolomites (Italy). Once again, there was a sense of astonishment, this time primarily about the immense effort required to construct defensive works and carve trenches into the rock at altitudes exceeding 2,000 meters, and to haul the necessary artillery up to those heights. Further research led to the Isonzo Front of Slovenia.
Much has been written and published about this period, which remains relatively unknown and under-examined in the Netherlands. This project does not aim to present a history of the war, nor is it a documentary. The sense of wonder, interest, and obsession centers instead on how we relate to the land, how we interact with it, and the point at which it becomes a landscape. It asks what this reveals about us and how we treat one another. The question of who was right or wrong plays no part; that is far too complex a matter, especially when traveling through the Balkans.
It is primarily the traces left on the landscape, such as trenches and the devastation caused by dynamite blasts, that make one wonder just how destructive we are. They prompt questions about how it is possible that we devised a world in which land can be owned, and about how we cling to identity, barely able to change it. These landscape pictures are as well as a metaphor for who we are and how we interact with the land.
An image – investigative project about (former) border and conflict areas.
Every border is the result of a conflict.
Period and location
This project is located around the border area of Italy, Austria and Slovenia.
The Guerra Bianca, the Karnischer Höhenweg and the Isonzo Front.
Besides the mountains, the two rivers Soča and Piave and the Slovenian karst mountains, define the landscape and the destination here.
Presentation
This project will appear in the publication of a photo book, handmade analogue prints and an exhibition.
Photos of the first exploratory voyages can be seen here.
If you would like to receive more information, please contact me.
Introductie tot het project
Hoe verhouden schoonheid en gruweldaden in het landschap zich tot elkaar?
Dit project begon met een moment van ongemakkelijke verwondering. Werkend aan zijn bunkerfoto’s in de Kennemerduinen (NL) maakte Wielaard foto’s van een plek waar executies hadden plaatsgevonden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij voelde zich er ongemakkelijk bij en vroeg zich af of je zoiets wel kan doen. Tijdens deze vertwijfeling werd er achter hem gejogd, gerecreëerd; het land, de duinen waren prachtig. Kijkend naar dit landschap verrezen de herinneringen aan de gebeurtenissen die besloten liggen in dit landschap. Een getuigend landschap. Hoe kan dit naast elkaar bestaan, een prachtige natuur en een gruwelijke geschiedenis.
Een ongemakkelijk samengaan.
Dit werd gecombineerd met de schemerige bunkerfoto’s in een unheimische sfeer. In hoeverre draagt het landschap de geschiedenis, hebben gebeurtenissen het land gevormd. Kan het land herinneren? Is het land onverschillig naar ons?
Er zijn fysieke sporen, maar zijn er ook spirituele sporen? Ze zijn ongrijpbaar…
Het was het begin van een doorlopend project over landschap, geschiedenis en herinnering, dat ontstond in de Noord-Hollandse Kennemerduinen. Het zou zich uitbreiden met toevallige ontdekkingen van overblijfselen uit de Eerste Wereldoorlog in de Dolomieten (It). Opnieuw verbazing, nu vooral over de enorme inspanningen die nodig moeten zijn geweest om op meer dan 2000 meter hoogte defensie werken te bouwen, loopgraven in rotsen aan de brengen, de nodige artillerie die hoogte op te slepen. Verder onderzoek leidde naar het Isonzo Front in Slovenië.
Er is veel geschreven en gepubliceerd over deze periode die in Nederland nog altijd relatief onbekend, onderbelicht is. Dit project wil geen oorlogsgeschiedenis laten zien en is al helemaal geen documentaire. De verbazing, interesse en obsessie gaan meer in de richting over hoe wij ons verhouden tot het land, hoe we met het land omgaan, wanneer dit landschap wordt. Wat zegt het over ons en hoe we met elkaar omgaan. De vraag wie goed was of wie fout speelt geen rol. Dat is, zeker als je richting de Balkan trekt, te ingewikkeld.
Het zijn vooral de sporen in het landschap als loopgraven en verwoestingen als gevolg van het opblazen met dynamiet die je doen afvragen hoe destructief we zijn. Over hoe het mogelijk is dat wij een wereld hebben bedacht waarin je land kunt bezitten. Over hoe we hechten aan identiteit en nauwelijks in staat zijn dat te veranderen. De foto’s van landschappen zijn even goed een metafoor voor wie wij zijn en hoe we met land omgaan. Een beeld – onderzoekend project over (voormalige) grens- en conflictgebieden.
Iedere grens is het gevolg van een conflict.
Tijd en locatie
Dit project is gelokaliseerd rond het grensgebied van Italië, Oostenrijk en Slovenië. Grofweg: de Guerra Bianca, Karnischer Höhenweg, Isonzo front.
Behalve de bergen zijn de twee rivieren Soča en Piave en het Sloveense karstgebergte hier beeld- en bestemming bepalend.
Zeer specifiek en uitzonderlijk zijn de zogenaamde foibe. Dit zijn natuurlijke openingen, diepe sinkholes, gevormd door het kalksteen in het karstgebergte. De foibe zijn onlosmakelijk verbonden met de etnische zuiveringen die daar hebben plaatsgevonden en nu vooral bekend zijn als de ‘foibe massacres’.
Foto’s van de eerste onderzoekende reizen zijn hier te zien.