Verloren in landschap

N57_03W3_44
N58_01W5_04
N57_04W3_44
N57_04W3_40
N58_02W5_04
N57_11W3_50
N58_02W5_03
N58_03W5_06
N58_08W5_10
previous arrow
next arrow

Met deze serie monochrome landschapsfoto’s laat ik een verandering zien van mijn gedachten over en benadering van fotografie. Tijdens één van mijn reizen ervoer ik de complexiteit van het vastleggen van een landschap met een camera. Zoals ik het verwacht had bleek niet te werken en onbevredigend. Vanuit die twijfel ontstond zo een meer intuïtieve benadering van het onderwerp ‘landschap’. Het landschap bleek geen ‘dingheid’ te bezitten dat je kunt vastleggen. Het dagen lang in eenzaamheid doorbrengen in een omgeving die het ene moment prachtig is en het andere moment bedreigend; de onverzettelijke aanwezigheid, de hardheid en structuur van het land en de grilligheid in vorm zorgden voor een ontregelende ervaring. Wat ìs een landschap en dàt het er is, de verbazing daarover. De fysische ervaring  vindt hierin een verhouding met de esthetische beleving. Deze ervaring heeft haar weerslag in de fotografie.

Zo vlak vòòr de dageraad sluieren werkelijkheid en tijd. Die laatste schijnt er in de nacht nauwelijks te zijn. Alleen vanaf dat ik op de ontspanknop druk begint de tijd, enkele seconden, een minuut, te lopen. Daarna staat alles weer stil. ’s Nachts heerst er een diepe traagheid, het ontbreken van werkelijkheid en tijd.
Of een andere werkelijkheid want de tijd stapelt lagen licht op en er blijkt veel aanwezig in het bijna donker.